H ΣΑΜΟΣ

 

Η Σάμος είναι ένα από τα ωραιότερα νησιά της Μεσογείου. Βρίσκεται στο Κεντρικό και  Ανατολικό Αιγαίο, σε μικρή απόσταση από τις ακτές της Μικρά Ασίας. Είναι ένα καταπράσινο νησί που συνδυάζει το βουνό με τη θάλασσα, την αρχαία ιστορία με την νεότερη παράδοση και τον πολιτισμό. Στα βουνά της που είναι κατάφυτα παρά τις πυρκαγιές των τελευταίων χρόνων καλλιεργούνται η ελιά και το αμπέλι και στις  εύφορες κοιλάδες και τους κάμπους της σιτηρά, εσπεριδοειδή, κηπευτικά και μέχρι πριν από λίγα χρόνια καπνά. Ακόμα οι κάτοικοι  ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την μελισσοκομία, την αλιεία και το εμπόριο. Τις τελευταίες δεκαετίες αναπτύσσεται ραγδαία και ο τουρισμός. Εκατοντάδες χιλιάδες ξένοι έρχονται κάθε καλοκαίρι στη Σάμο για να απολαύσουν την πεντακάθαρη θάλασσα, τις δαντελωτές ακρογιαλιές, την πολυποίκιλη φύση της, τα αρχαία, το μυρωδάτο Σαμιώτικο κρασί αλλά και την φιλοξενία των κατοίκων της. Το νησί χωρίζεται Διοικητικά σε τέσσαρα Δημοτικά διαμερίσματα ( Δήμους ), Βαθέος, Καρλοβάσου, Πυθαγορείου και Μαραθοκάμπου.

 

Ο ΟΡΜΟΣ

 

Έξι χιλιόμετρα απέχει απ’ τον Μαραθόκαμπο το επίνειο του Όρμου Μαραθοκάμπου. Πρόκειται για ένα παραδοσιακό ψαροχώρι, που παλιότερα στο λιμάνι του αγκυροβολούσαν πλοία που προσέγγιζαν σ’ όλα τα Μεσογειακά λιμάνια.  Το λιμάνι αυτό καταστράφηκε κατά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο, και σήμερα ανοικοδομείται χωρίς ακόμα να επανακτήσει την παλιά του δόξα. Στον φυσικό του  ορμίσκο βρίσκουν καταφύγιο τα ψαροκάικα και οι βάρκες των κατοίκων που εξακολουθούν ν’ ασχολούνται με την παράκτια αλιεία, και να τροφοδοτούν ολόκληρη τη Δυτική Σάμο με πρώτης ποιότητας αλιεύματα. Ο οικισμός του Όρμου διατηρεί ακόμα τη γραφικότητα ενός θαλασσινού χωριού με γραφικά καφενεδάκια στο χώρο της παραλίας.


Υπάρχουν ακόμα μικρές ξενοδοχειακές μονάδες και ενοικιαζόμενα διαμερίσματα για τους τουρίστες, που μπορούν ν’ απολαύσουν τη θάλασσα στη μικρή πλαζ του χωριού, που εκτείνεται στην ανατολική πλευρά του λιμανιού. Απ’ τον Όρμο ξεκινά και ο παραλιακός δρόμος προς τον Τουριστικό οικισμό του Κάμπου.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 

 

 

 

 

 

 

 


                                     ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ.

 

 


 Η συνέντευξη στο σπίτι της κυρίας Κιάσσου.     

                                                                                         

                                                                                                                    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                     Συζητώντας με κάποιους κυρίους σε καφενείο του Όρμου.    

      

                           

                 Συζητώντας στο ίδιο καφενείο.

                               ΟΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ.

 

ΝΙΤΣΑ ΚΙΑΣΣΟΥ.  

Η κα Κιάσσου φοίτησε το 1967.

 

Την εποχή που ξεκίνησε το σχολείο, τα παιδιά τα έπαιρναν νωρίτερα από την κανονική τους ηλικία. Έκαναν πρωί και απόγευμα αλλά και τα Σάββατα μάθημα σε μία τάξη που την έλεγαν «σαβούρα».

Το 1967-1968 φοιτούσαν 30 μαθητές και την δασκάλα τους την έλεγαν Καλλιόπη Παπαγεωργίου.                      

Είχαν έναν κήπο με  πολλά λουλούδια και επίσης καλλιεργούσαν κουκιά και ρεβίθια σε μια περιοχή που την έλεγαν «Κοτρονι».Το πιο επικίνδυνο σημείο του σχολείου τους ήταν οι σκάλες που ήταν πολύ απότομες. Επίσης υπήρχαν πολλά ποντίκια. Ένα αστείο περιστατικό που συνέβη στη δασκάλα τους ήταν το ότι μια μέρα καθώς πήγε να πάρει το φαγητό της από το ντουλάπι που το φύλαγε πετάχτηκε από μέσα ένα ποντίκι και πήγε μέσα στα  στήθη της. Μάθαιναν αρκετά πράγματα, αν και ήταν λίγες οι ώρες του μαθήματος. Στις εκδρομές πήγαιναν στον Κάμπο ή στη Βελανιδιά ή καθάριζαν τις παραλίες.

Είχαν και απαγορεύσεις από την δασκάλα τους: τους απαγόρευε να πηγαίνουν στον κινηματογράφο και δεν τους άφηνε να κάνουν μπάνιο στη θάλασσα για να μην αρρωστήσουν και κάνουν απουσίες.

 Η κα Κιάσσου αγαπούσε πολύ τη δασκάλα της. Η τελευταία αντιμετώπιζε πολλές δυσκολίες.

Όπως σε όλα τα σχολεία έτσι και στο σχολείο του Όρμου τα παιδιά φορούσαν ποδιές. Επίσης στις γιορτές έκαναν μεγάλες εκδηλώσεις. Την εποχή εκείνη τα κορίτσια καθάριζαν το σχολείο. Υπήρχαν μαγειρεία για το καθημερινό συσσίτιο. Κάθε Κυριακή πήγαιναν υποχρεωτικά στην εκκλησία. Όταν δεν λειτουργούσε το σχολείο, άναβαν φωτιές και έψηναν ψάρια στα μαγειρεία

            Η κα. Κιάσσου αντέδρασε όταν έκλεισε το σχολείο για συναισθηματικούς κυρίως λόγους. Η πρόταση της είναι το κτίριο να γίνει εκθεσιακό κέντρο.                  

 

 

 

 

 


 

 

  Ανεβαίνοντας την απότομη

σκάλα του σχολείου

 

 

 

 

 

 

….η μια γενιά υποδέχεται την άλλη….

Μανόλης Βουρλιώτης, καθηγητής  Θεολόγος του Γυμνασίου Μαραθοκάμπου.

Γράφτηκε το 1966.

 

       Το σχολείο αποτελείται από μία αίθουσα.. Ήμασταν όλες οι τάξεις και οι έξι. Η αίθουσα αυτή είχε δύο πίνακες συνεχόμενους, οι οποίοι κάλυπταν  μέρος του Βόρειου τοίχου και του Δυτικού. Μπροστά από τους πίνακες ήταν η έδρα που καθόταν η δασκάλα, η οποία ήταν αυστηρή. Εκείνη τη χρονιά που πήγα σχολείο, σαν σύνολο ήμασταν περίπου 60 παιδιά. Τα θρανία ήταν βαλμένα σε τρεις σειρές, αφήνοντας ένα μικρό διάδρομο για να περνάμε. Η τελευταία σειρά των θρανίων ήταν όλα στη σειρά χωρίς διάδρομο.

      Την χρονιά που πήγαμε εμείς σαν πρώτη Δημοτικού ήμασταν 6 παιδιά, 5 κορίτσια και εγώ.     Οι άλλες τάξεις είχαν από 5 έως 15 παιδιά..

Εκείνη την εποχή το σχολείο παρουσίαζε πολλά προβλήματα, γιατί τα πατώματα ήταν ξύλινα όπως και η οροφή, και φυσικά όταν έβρεχε έσταζε. Κάπου στη μέση του δαπέδου υπήρχε μια καταπακτή ( αμπατάρους ), τότε λοιπόν όταν κάποιος από τους μαθητές έκανε φασαρία, η δασκάλα έλεγε πως θα τον τιμωρήσει, βάζοντάς τον εκεί και όπως ήταν φυσικό εμείς φοβόμασταν.

      Από τα προβλήματα αναγκαστήκαμε τη χρονιά που πήγαινα στην τετάρτη τάξη να μετακομίσουμε σε άλλο κτίριο. Πήγαμε λοιπόν, σαν πρώτο οίκημα στο σπίτι του κυρίου Χατζίνη, που βρίσκεται δίπλα στο ξενοδοχείο « Κέρκης ».Εκεί μείναμε μία εβδομάδα, γιατί ο χώρος ήταν μικρός. Η δασκάλα βρήκε ένα σπίτι που ήταν κάτω από το σπίτι μου και που τώρα μένει η μητέρα μου. Ο χώρος αυτός ήταν και είναι μεγάλος. Επομένως ο αδελφός μου και εγώ δεν είχαμε πρόβλημα μετακίνησης. Από τη μια πόρτα του σπιτιού βγαίναμε και από την άλλη ( σχολείου ) μπαίναμε. Ο αδελφός μου όμως-ίσως επειδή ήθελε να κοιμηθεί – δεν ερχόταν στο σχολείο γιατί άκουγε το μάθημα από το κρεβάτι. Το αποτέλεσμα να  μείνει στην ίδια τάξη!!

     Αυτό κράτησε, δηλαδή η εγκατάσταση του σχολείου περίπου τρία χρόνια.

Το σχολείο εξωτερικά έχει μια αυλή, η οποία είναι σε δύο επίπεδα. Εκεί παίζαμε παιχνίδια όπως κρυφτό και εκεί γίνονταν όλες οι σχολικές εκδηλώσεις.

     Εκτός από το χώρο της αυλής, και ιδιαίτερα στο μεγάλο διάλειμμα, χρησιμοποιούσαμε και τον περιβάλλοντα χώρο. Σ’ αυτόν είχαμε οργανώσει κατά ομάδες μικρούς κήπους και ο καθένας φύτευε και είχε υπό  την προστασία του τον δικό του. Φυσικά δεν έλειπαν και οι ζαβολιές, οι οποίες προέρχονταν πιο πολύ από τους μεγαλύτερους, δηλαδή μας χαλούσαν τους κήπους ρίχνοντας διάφορα υγρά, εκτός από νερό. Τα ίδια κάναμε και εμείς  στους μικρότερους, ή γκρεμίζαμε τους τοίχους των κήπων .Αυτό γίνονταν στο μεγάλο διάλειμμα και έτσι κάθε φορά είχαμε μια ιδιαίτερη ασχολία.

     Επειδή το σχολείο βρίσκεται στην άκρη του χωριού, τον χειμώνα και κυρίως όταν ο καιρός ήταν άσχημος κοβόταν το ρεύμα τα απογεύματα, οπότε εμείς οι μικροί φοβόμασταν, γιατί οι μεγαλύτεροι μας φόβιζαν πάρα πολλοί.

     Το σχολείο χτίστηκε το 1921 σύμφωνα με την επιγραφή που έχει.

Ο κ. Βουρλιώτης πρότεινε ο εσωτερικός χώρος του σχολείου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για εκθέσεις και σαν πολιτιστικό κέντρο και σαν χώρος συγκέντρωσης των κατοίκων και ειδικά των νέων, για να μαζεύονται και να συζητούν ή να ψυχαγωγούνται εκεί με διάφορα πνευματικά παιγνίδια όπως σκάκι κ.λ.π.

     Ο αύλειος χώρος, λόγω του αμφιθεατρικού σχήματος που έχει, μπορεί με κατάλληλη διαμόρφωση να χρησιμοποιείται σαν θεατράκι, όπου θα δίνονται θεατρικές παραστάσεις, καραγκιόζης, χοροί και θα πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις .

                  

                  

 

Πρόβα…..

….φαντάζομαι να παρακολουθώ μια θεατρική παράσταση από τον καταπράσινο , αμφιθεατρικό αύλειο χώρο του σχολείου του Όρμου…..

 

 

 

ΠΑΓΩΝΑ    ΜΟΥΚΑΖΗ-ΡΗΝΑ      

                                          

 (Στα πέντε της χρόνια (1974) γράφτηκε στο σχολείο του Όρμου)

 

          Όταν κάποιος ξένος – ο οποίος δεν ήξερε ότι υπάρχει Δημοτικό σχολείο στον Όρμο – έβλεπε το κτήριο αυτό νόμιζε ότι ήταν μια μεγάλη αλλά απλή αίθουσα.

            Η είσοδος του σχολείου αποτελούνταν από μία σκάλα η οποία ήταν πολύ απότομη και επικίνδυνη. Η αυλή είχε χαλίκια και ένα ωραίο μεγάλο δέντρο – δεν θυμάμαι ακριβώς τι δέντρο ήτανε – και από κάτω του υπήρχαν δυο παγκάκια στα οποία μπορούσαν να καθίσουν μέχρι έξι παιδιά. Υπήρχαν τρεις μικροί κήποι και ένα παρτέρι γεμάτο λουλούδια. Είχε μια εξωτερική μικρή τουαλέτα και μια αποθήκη την οποία δεν ήξερα, ούτε ξέρω ποιος την χρησιμοποιούσε.

            Μέσα στην τάξη υπήρχαν δυο πίνακες. Τα θρανία – απ’ ότι θυμάμαι – ήταν βαλμένα σε τρεις σειρές αφήνοντας διαδρόμους για να περνάμε. Το πάτωμα ήταν μωσαϊκό και το χειμώνα είχαμε σώμα με υγραέριο.

            Όταν πρωτοπήγα, το γραφείο ήταν στην αίθουσα διδασκαλίας. Προτού μπούμε στην τάξη, υπήρχε ένα μικρό «χολ» το οποίο αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως  ‘’ιδιωτικός – προσωπικός’’ χώρος της δασκάλας.

            Τα παιδιά ήτανε δεν ήτανε στο σύνολο τριάντα {30}.

     Επειδή το σχολείο ήταν μονοθέσιο, τα παιδιά μεταξύ μας ήμασταν πολύ δεμένα. Παίζαμε, γελούσαμε, κλαίγαμε, μαλώναμε μαζί !!! Μπορεί ο χώρος να ήταν μικρός, αλλά ήταν πολύ «ζεστός».

            Όσο περνούσε ο καιρός, τα παιδιά λιγόστευαν για διάφορους λόγους. Στεναχωριόμουν πάρα πολύ γιατί κάποια μέρα καταλάβαινα πως κάποια μέρα θα έκλεινε μια για πάντα – όπως κι έγινε……

            Τα έξι αυτά χρόνια που έζησα στο δημοτικό, θα μου μείνουν αξέχαστα, γιατί ήταν τα πιο ξέγνοιαστα και ανέμελα χρόνια. 

Τελειώνοντας  θα ήθελα να προτείνω – αν είναι δυνατό – να ξαναλειτουργήσει ως σχολείο ή ναυτικό μουσείο.                             

 

 

 

      ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ   ΜΕΣΣΗΝΗΣ  (Γράφτηκε το χίλια εννιακόσια ενενήντα πέντε {1995} ενώ φοιτούσε στην πέμπτη Δημοτικού)

 

Επικρατεί η άποψη ότι τα μονοθέσια σχολεία υστερούν σε σχέση με τα εξαθέσια .Αυτό όμως τις περισσότερες φορές  δεν ισχύει και θα μπορούσα να πω ότι σε κάποιες περιπτώσεις υπερτερούν, γιατί στα μονοθέσια σχολεία δίνετε η ευκαιρία στα παιδιά να παρακολουθούν πέραν της παράδοσης του δικού τους μαθήματος και την παράδοση μαθημάτων άλλων τάξεων και αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι μαθητές να αποκτούν περαιτέρω γνώσεις.

            Επί προσθέτως στα μονοθέσια σχολεία δίνετε η ευκαιρία στα παιδιά εξαιτίας του ότι βρίσκονται όλοι μαζί σε μια τάξη να τους καλλιεργηθεί το αίσθημα της  κοινωνικότητας, δένονται  μεταξύ τους και δρουν σαν ομάδα.

            Αν και κατανοώ ότι τα προβλήματα ενός μονοθέσιου δημιουργούν την αίσθηση μιας επιβλαβούς κατάστασης για τα περισσότερα παιδιά , λόγω της μη σωστής και εξειδικευμένης  γνώσης η οποία παρέχεται σε εξαθέσια σχολεία , τα πλεονεκτήματα για ΄μένα είναι σαφώς περισσότερα. Θα ήταν ψέματα εάν έλεγα ότι  οι γνώσεις αυτές καθ’ αυτές που πήρα ήταν οι καλύτερες και ότι ήμουν στο ίδιο μαθησιακό επίπεδο μ’ αυτές παιδιών εξαθέσιων, αλλά σε ένα θεσμό όπως του δημοτικού σχολείου, πιστεύω πως δεν παίζει τόσο σημαντικό ρόλο. Σε αυτή  την τρυφερή ηλικία πιο σημαντικό είναι το δέσιμο και οι κοινές εμπειρίες των παιδιών.

            Το μονοθέσιο σχολείο του Όρμου ήταν μια μοναδική εμπειρία στη ζωή μου .Η φοίτησή μου σε αυτό, μου προσέφερε μόνο θετικά στοιχεία: τέθηκαν γερές βάσεις όσον αφορά τις γνώσεις μου. Η συμβίωσή μου με τα υπόλοιπα παιδιά , με έμαθε να μπορώ να συνεργάζομαι με άλλους ανθρώπους για την επίτευξη ενός κοινού στόχου.

            Ο αριθμός των παιδιών  που φοιτούσαν ήταν ικανοποιητικός (10)

            Από τις αναμνήσεις που μένουν βαθύτερα χαραγμένες στη μνήμη μου από τη φοίτησή μου σ’ αυτό το σχολείο είναι η εξής ιστορία: Στο τέλος της 5ης τάξης «ανεβάσαμε»ένα θεατρικό έργο με θέμα την αρχαία Ελλάδα και το μύθο του Θησέα  και της Αριάδνης. Πήραν μέρος οι: Μάριος Ταλιαδούρος,  Πόπη Γαλάνη, Ντίνα, Αργύρης Ψαρόπουλος, Γιαννάκης και εγώ. 

            Ότι χειρότερο μπορούσε να γίνει ήταν να κλείσει αυτό το σχολείο – όπως κι έγινε – επειδή το θέλησαν «κάποιοι» χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος.

            Το μονοθέσιο σχολείο του Όρμου έδινε ζωή στο χωριό και εκτός αυτού τα παιδιά είχαν το σχολείο τους μέσα στο χωριό τους και δεν ήταν αναγκασμένα να διανύουν αρκετά χλμ για να πάνε σε ένα άλλο σχολείο.

            Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να πω ότι τα μονοθέσια σχολεία ήταν ένα πολύ καλός θεσμό τώρα που έχει καταργηθεί και τέλος ότι είναι εντελώς αβάσιμος ο ισχυρισμός ότι δεν γίνεται καλή δουλειά σε αυτά και απόδειξη είναι το γεγονός ότι πολύ σπουδαίοι και μορφωμένοι άνθρωποι έχουν μαθητεύσει σε μονοθέσια δημοτικά σχολεία.

            Δεν ξέρω αν θα ήταν δυνατό το παλιό σχολείο του Όρμου να ξαναλειτουργήσει ως σχολείο, αλλά θα ήταν πολύ καλό να αξιοποιηθεί αυτός ο χώρος είτε σαν ένας απασχόλησης των παιδιών του χωριού είτε να γίνει ναυτικό μουσείο, ιδέα που ήδη έχει προταθεί στο παρελθόν από τον Εξωραϊστικό σύλλογο του Όρμου ‘’Άγιος Νικόλαος’’. 

                     

           

 

 

 

ΧΑΤΖΗΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

       Γράφτηκε στο σχολείο το 1931.

 

            Στο σχολείο τους είχαν πάντα ένα δάσκαλο ή δασκάλα όπως η κα Τριανταφυλλιώ Σπανού, κ. Κωνσταντινίδης, κ. Πατσιούλης,, κ. Πάσσας. Εκείνη την εποχή (1931) στο σχολείο πήγαιναν περίπου 45 παιδιά.

            Ο ξυλοδαρμός ήταν ένα στοιχείο που ήταν έντονο εκείνη την εποχή. Περισσότερο οι δάσκαλοι χτυπούσαν τα παιδιά στο γόνατα, στα χέρια στη πλάτη με βίτσες.

            Είχαν ένα βιβλίο δωρεάν. το βιβλίο τη ανάγνωσης ενώ τα υπόλοιπα τα αγόραζαν. Έκαναν μαθήματα όπως αριθμητική, γεωγραφία, ιχνογραφία,

γυμναστική, ιστορία θρησκευτικά κτλ.

 

 

 

ΧΑΤΖΗΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Γράφτηκε στο σχολείο το 1935.

 

Τη χρονολογία αυτή φοιτούσαν 50-54 μαθητές. Το μάθημά τους γινόταν από το πρωί έως το μεσημέρι και το απόγευμα τα παιδιά ξαναπήγαιναν. Οι περισσότερες εκδρομές τους γινόταν στο χωράφι του δασκάλου για το μάζεμα των ελιών.

            Μία μέρα μαζέψανε φύκια από τη θάλασσα και βάλανε μπροστά στη πόρτα του σπιτιού του δασκάλου. Όμως κάποιο «κακό μάτι» τους ‘‘κάρφωσε’’ και φάγανε πολύ ξύλο.

            Μια μικρή περιπέτεια:Σε μια εκδρομή που πήγαν  στο Μαραθόκαμπο, πήγαν στο κτήμα του δασκάλου τους κ. Χατζίνη και μαζί με πέντε-έξι άτομα έφαγαν τα μήλα από τις μηλιές του. Την άλλη μέρα ο δάσκαλός τους έψαχνε να βρει ποιος έφαγε τα μήλα και τυχαία άκουσε ότι κάποιος Μανόλης τα είχε φάει. Ο καημένος ο Μανόλης Ευσταθίου πλήρωσε τα «φαγωμένα» ενώ ο Χατζηγρηγορίου τα είχε φάει. Ο δάσκαλος τον έδειρε για τα καλά και μετά ο Χατζηγρηγορίου τον ρώτησε γιατί τον έδειρε (όπως καταλαβαίνετε δεν είχε ιδέα), κι εκείνος του απάντησε: Δεν έφαγα μήλα αλλά έφαγα ξύλο (τουλάχιστον κάτι έφαγε).

            Το σχολείο έκλεισε επειδή οι Ορμίτες έστελναν τα παιδιά τους στο σχολείο του Μαραθοκάμπου, μας είπε  ο Μανόλης.

            Η πρόταση του είναι το σχολείο να γίνει ναυτικό μουσείο ή ένα πολιτιστικό κέντρο.

       ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ: Μια μέρα ο δάσκαλος ρώτησε τον Μανόλη:

-Τι εστί γεωργία;

-Τς‘ Γιαννέλας η γναίκα!!!  

 

 

 

 

 

 ΚΑΖΑΓΛΗΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ

Γράφτηκε το 1959.

         

          Τη χρόνια εκείνη φοιτούσαν 20 μαθητές.

Μπορεί να έκαναν μάθημα πολλά από όλες τις τάξεις όμως το μάθημα τους γινόταν πιο ευχάριστο και δινόταν η ευκαιρία στους μαθητές μικρότερων τάξεων να παρακολουθήσουν μαθήματα μεγαλύτερων σύμφωνα με τα λεγόμενα του Παράσχου.

 

 

 

 

        ΜΙΣΚΕΔΑΚΗ ΜΑΡΙΑ

 

          Η κα Μαρία, δεν είχε πολλές αναμνήσεις από τα παιδικά της χρόνια. Μας είπε όμως μια ενδιαφέρουσα πληροφορία: Εκείνη την εποχή, δεν είχαν αδιάβροχα. Προστατεύονταν από τη βροχή με ΄΄αυτοσχέδια΄΄ αδιάβροχα. Φορούσαν ένα ύφασμα που το έλεγαν ΄΄καμπότο΄΄. Το άλειφαν με μπιζερόλαδο και ρετσίνι και το έκαναν σαν αδιάβροχο.   

           

  

 

 

 

 

            

 

 

                                     ΤΕΛΟΣ

                            ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΝ…

 

 

 

 

                        

                            Πριν                                   και                                Μετά   

 

 

 

 

ΣΥΓΚΡΙΣΗ.

 

Θ’ αρχίσουμε με τα λόγια του Μάριου  8 μόλις  χρόνων που βλέποντας τις δυο φωτογραφίες είπε: Ωραίο  ήταν πριν το σχολειό. Σήμερα όμως ;;                       Να τα πάρουμε από την αρχή. Στο σχολείο αυτό φοίτησαν εκατοντάδες παιδιά και πήραν από την δασκάλα  κ. Παπαγεωργίου όχι μόνο τις πρώτες και  βασικές γνώσεις , πνευματική τροφή κανόνες συμπεριφοράς , αλλά και όλα τα απαραίτητα εφόδια για περαιτέρω εκπαίδευση. Οι μαθητές αγάπησαν το χώρο,  δέθηκαν συναισθηματικά με αυτόν και όπως βλέπουμε τον συντηρούσαν με το  καλύτερο δυνατό τρόπο.                                                                                 

Η αρχιτεκτονική του κτιρίου είναι συνυφασμένη με την   αρχιτεκτονική των νησιών μας κάτι που όπως αποδεικνύεται με την εικόνα  σήμερα αφήνει τους διοικούντες  αδιάφορους. Μπροστά στη σημερινή εικόνα που θυμίζει  σκουπιδότοπο κι όχι σχολείο η λέξη «ΝΤΡΟΠΗ» είναι πολύ μα πάρα  πολύ λίγη  για να εκφράσεις το χάλι, την αδιαφορία, την απονιά, την  έλλειψη  συναισθηματισμού και το παράπονο για την αδιαφορία του ΕΛΛΗΝΑ, και ειδικά  του Μαραθοκαμπίτη, του Ορμίτη και των εκπρ/πων του Δήμου. Ίσως βέβαια τα πακέτα  Ντελόρ να μην φτάνουν μέχρι το σχολείο του Όρμου,  έπρεπε όμως τα συναισθήματα κυρίως των κατοίκων να 'χαν φροντίσει με το καλύτερο δυνατό τρόπο αυτό το   ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ  ΧΩΡΟ. Και σ’ αυτό όπως και σε άλλα σχολεία ταιριάζει η λαϊκή ρήση:  ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ   ΜΕΓΑΛΕΙΑ   ΚΑΙ  ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ   ΤΑ  ΝΑ  ΚΛΑΙΣ!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ.

 

Αναφερθήκαμε λίγο πριν στη λέξη «Ντροπή» που είναι λίγη για να αποτυπώσει το πως πρέπει να νιώθουμε βλέποντας την κατάντια του σχολειού.   Αν αυτή η ντροπή μας άγγιζε ίσως από σήμερα με μπροστάρηδες ΟΛΟΥΣ ξεκινούσαμε την επισκευή και μετέπειτα την αξιοποίηση του σχολείου .                              Προτάσεις  υπάρχουν, διάθεση δε βλέπουμε  να  υπάρχει. Το ναυτικό μουσείο  θεωρώ ότι θα μπορούσε  να φιλοξενηθεί στην αίθουσα του σχολείου. Όσο για την σπουδαιότητα του ναυτικού μουσείου είναι γνωστή  η ιστορία του Όρμου σε πανελλαδικό επίπεδο. Έχουμε την πεποίθηση ότι το υλικό  υπάρχει και  είναι θέμα σωστού συντονισμού  και όρεξης για  να μαζευτεί και στη συνέχεια  να εκτεθεί και βέβαια αν μη τι άλλο  θεωρώ ό,τι οι υποσχέσεις των διοικούντων για στέγαση ναυτικού μουσείου σε  χώρο που πιθανόν ν’  αγοραστεί  θα παραμείνουν στις  υποσχέσεις. 

Εκτός από ναυτικό μουσείο ο χώρος αυτός θα μπορούσε να λειτουργήσει  ως βιβλιοθήκη κατά το ήμισυ στο οποίο θα λειτουργούσε  και έκθεση φωτογραφίας ζωγραφικής και γιατί όχι και άλλων τεχνών. Ακόμη και σε συνδυασμό με τα παραπάνω  θα μπορούσε να φιλοξενήσει τις συνεδριάσεις των   πολιτιστικών φορέων και να λύσει το  πρόβλημα της έλλειψης στέγης που αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια ο εξωραϊστικός σύλλογος της περιοχής  ο οποίος    και θα έχει την ευθύνη της  λειτουργίας του.                                                                                                     Η αξιοποίηση του εν τέλει θα αποτελέσει το μοχλό για την πολιτιστική αναβάθμιση  του  τόπου μας . 

 

---

         

          Από πληροφορίες που μας έδωσε ο Δήμος Μαραθοκάμπου μάθαμε τα παρακάτω στοιχεία:

v     Το σχολείο χτίστηκε το 1929.

v     Το εμβαδόν του είναι 40 τετρ. μέτρα.

v     Οι διαστάσεις του διαδρόμου είναι 2χ2.5 μέτρα.

v     Οι διαστάσεις της αίθουσας είναι 5χ5.5 μέτρα.

v     Οι διαστάσεις του γραφείου του δασκάλου είναι 2.2χ2.1 μέτρα.

v     Το σχολείο έκλεισε το 1995. 

 

                                            

Το γραφείο                                           Ο διάδρομος

 ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

           

                                               

 

            

 

           

 

….μια φορά και ένα καιρό….γλυκειές αναμνήσεις  από τις σχολικές γιορτές.

 

Την έρευνα αυτή, την έκαναν οι παρακάτω μαθητές, με τη πολύτιμη βοήθεια των παρακάτω καθηγητών που θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε θερμά..

 

 

 

Οι μαθητές είναι οι εξής:

 

 

ΛΥΜΠΡΑΔΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
ΛΥΜΠΡΑΔΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
ΜΑΚΡΗΣ ΚΩΣΤΑΣ
ΡΗΝΑ ΑΝΔΡΕΑΝΝΗ
ΣΑΡΡΗΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΣΤΥΛΙΑΡΑ ΕΛΕΝΗ
ΧΑΝΗΣ ΑΡΓΥΡΙΟΣ
ΧΟΝΤΑΙ ΕΡΙΟΝΑ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι καθηγήτριες είναι οι εξής:

 

 

ΑΡΑΜΠΑΤΖΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ
ΘΑΡΟΥΝΙΑΤΗ ΕΛΕΝΗ
ΤΑΝΤΣΗ ΑΝΝΕΤΑ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Θέλουμε επίσης να ευχαριστήσουμε τον κ .Μανόλη  Βουρλιώτη που συμμετείχε οικειοθελώς στην ομάδα.                

 

 

 

 

 

   

                        Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ!!

 

 

 

 

  

 

                                          Τέλος εργασίας…